Hər şey – daha doğrusu onda hər şey var idi,heç bir şey - yəni hər şeyin varlığından sonrakı üzücü boşluq həyatıma daxil olmağa qələmimin qırılmağı ilə başladı.Lap xoşladığım kriminal filmlərdəki kimi- elə bil qadir bir əl qələmimi sındırıb atdı qabağıma,və mənə niyəsə elə gəldi ki,qələmi mən özüm sındırdım.Beləcə qələmim qırıldı- yazı yazdığım yerdə.Yadıma Afaq Bəşirqızının “qələm demə,denən öyümüzün dirəyi itib,denən çörək ağacımız itib...” ifadəsi düşdü.Üst-üstə əlli manatı bir yerdə görəndə hansısa bir bankın xəzinəsinə girdiyini düşünərək həyəcanlanan Mənin- sanki bu başqa bir adamın adıdı və mən ondan danışıram - canından bir üşütmə keçdi ki,gəl görmiyəsən,tüklərim biz-biz durdu.