Bəzən yazmaq çox asandı, sadəcə oturmaq və yazmaq- ağlına nə gəldi, beyninə nə girdi. Sonrasını düşünmədən, heç hərif səhvlərini də düzəltmədən...

Bəzən yazmaq çox çətindi- demək istədiklərin sözə sığmır, sözə sığanlar bəzən sadə olur, bəzən mürəkkəb..

Bəzən yazmaq çox maraqlıdı- məsələn, yarım saat çəkən yazı prosesində bir neçə dəqiqə, bəzən də saniyə ərzində yaşamaqda olduğun ömürdən tamamilə uzaqlaşıb özün yaratdığın dünyada, eyni zamanda bir neçə personajın sifətində yaşamaq, bir neçə beyinlə düşünüb, hərəkət eləmək, bəzən sevmək, bəzən sevilmək, bəzən də ölmək...bəzən də sənin bütün səylərinə baxmayaraq bunların heç birinin alınmaması, elə real dünyanda fiziki bir iş görürmüş kimi barmaqlarını yormaq...

Davamı...

Hələ də onun səsi qulaqlarımdadı. Elə bil başqa heç kim danışa bilmir, ancaq o danışır mənim üçün: bütün mövzularda, bütün dərslərdə, yolda, metroda, dükanlarda, evdə, televizorda, dinlədiyim mahnılarda- hər kəs onun səsiylə və onun kimi danışır. 
Hələ də onun şəklidi gözlərimin önündə: hər kəs ona bənzəyir- bütün kanallarda, bütün küçələrdə və yollarda, bütün şəkillərdə. Ona görə də hər kəs gözəldi, sevimlidi, safdı gözlərimdə. 
Ondan başqa heç kimi görmək istəmirəm buna görə- çünki mən onu sevdiyim kimi beləcə hər kəsi sevə bilmərəm axı, ona xəyanət etmiş olaram. Qorxuram. Məcbur düşünürəm ki, hər kəs pisdir- çünki hər kəs mənə onu xatırladır, çünki hər kəs özünü ona bənzətməyə çalışır, çünki hər kəs onun təkliyini, mənim üçün yeganəliyini korlayır, mənim hisslərimi korlayır- qarşıma çıxan və ona oxşayan bütün qadınlar. Mən onların hər biri ilə tanış ola bilmərəm axı, mən onların hər birini sevə bilmərəm axı.

Davamı...

Yenə özünü unutdu,
Dönüb izinə qayıtdı..
Izlər uçuruma gedir-
Cırdı dizini qanatdı-
bu dünyanın sonu yoxdu..

Yenə səhrası quraqlıq,
Meşəsi yenə bataqlıq..
abırsız qızlar kimidi-
na qədər ayıbın örtdük
Sifətində bir cılpaqlıq-
ele bik ki, donu yoxdu...

Allahım da susub dinmir,
Neçə ildi, ya əsirdi-
cıxıb gedib, yerə enmir..
Duamiz ətəklarinda
Bizə tərəf üzü dönmür-
Nə min biri, nə yüz biri,
Elə bil heç onu yoxdu...  

Kanfortumuz beynimizdə,
Nəyimiz var əynimizdə,
Dəyişilmir eynimiz də-
Gülün ömrü yaya çatmır,
It ulayır aya çatmır..

Dəmir- dümür daşıyırıq,
Biz ki dəblə yaşayırıq,
Mərmərləri qaşıyırıq-
Rəssamlığın sənə qalsın,
Fərhad artıq qaya çapmır...
Külüngünü atıb- amma 
ruhum artıq göyə çatmır...

Davamı...

Əvvəl başına daş düşdü..
Yadına neçə quş düşdü..
Bütün boşlar dolu çıxdı-
Dolular içi boş düşdü...

Ana təbiət ağladı-
Atan qapını bağladı-
göylər uca, özün alçaq-
bütün gözlərdən yaş düşdü...

Çox sağlıqlar dedin ona,
Girdin bu sonuncu dona..
Ağ kəfənin ehsan olub
Qara torpağa nuş düşdü...